Home » Blog » Dogma's

Dogma's

Dogma's

Een dogma (Grieks: δόγμα, meervoud: δόγματα) is een leerstelling die als onbetwistbaar wordt beschouwd door een religie, ideologie of andere organisatie. Een dogma is een fundamenteel concept ter onderbouwing van een gedachtegoed; daarom wordt de aanhanger van dit gedachtegoed geacht er niet van af te wijken en het nooit te betwisten of te betwijfelen.

De term wordt binnen de religie beschrijvend gehanteerd, maar buiten de religie vaak veroordelend, als betiteling van een denkbeeld dat anderen niet betwijfelen, terwijl ze dat naar het oordeel van de spreker of schrijver wel zouden moeten doen. Een persoon of groep mensen wordt dogmatisch genoemd om aan te duiden dat deze onbuigzame geloofsovertuigingen heeft en ter zake niet openstaat voor rationele argumenten. Dit komt bijvoorbeeld voor in kritische beschouwingen over heersende overtuigingen in de maatschappij en/of het wetenschappelijk paradigma.

Bron ; Wikipedia.

 

In de aanloop naar de nieuwe energie, het verhoogde bewustzijn, worden steeds meer mensen zich ( gelukkig) bewust van het feit dat al die oude dogma’s ons niet langer dienen, maar juist heel erg beperkend zijn.

Men verlangt naar eenheid, naar verbinding en naar werkelijk vrij worden en daar is de zichzelf spiritueel noemende mens hard voor aan het werken.

Mooi !

Maar wat mij opvalt is dat er vanuit dat verlangen een heleboel nieuwe dogma’s ontstaan, want men moet aan wel heel veel voorwaarden voldoen om als spiritueel gezien te worden. Eigenlijk komt het er op neer dat men een soort van heilige wordt, die helemaal perfect is, niet rookt niet drinkt, niet vloekt, altijd lief is en begripvol, de juiste kleding draagt, aan yoga doet, uiterst succesvol is, ondernemer is, geen last van ego heeft, seminars en events afloopt van bekende en natuurlijk succesvolle Guru’s.

Zelf heb ik heel sterk het gevoel dat al deze nieuwe dogma’s voortkomen uit angst. De angst om niet goed genoeg gevonden te worden, de angst om nergens bij te horen, de angst om niet spiritueel genoeg gevonden te worden……

Heel vaak hoor ik mensen dingen zeggen als ; “Ach, hij/zij is nog niet zo ver op zijn/haar pad, lekker laten gaan”

Serieus ?  Waar is dat op gebaseerd dan ? Mensen zijn namelijk precies dáár waar ze willen zijn.

Want wie kan er voor een ander bepalen hoever hij/zij op zijn/haar pad is ? Dat kan niemand weten namelijk. We zijn hier om menselijke ervaringen op te doen en het is bijzonder veroordelend om dan te zeggen dat iemand nog niet zo ver is. Die ander kan misschien wel veel verder zijn dan we denken, maar kan er voor gekozen hebben om in dit leven iets te doen wat wij “minder handig” vinden. Ik weet het ook niet zeker hoor, maar het zou zomaar kunnen. En ik weet zeker dat ook de mensen die zichzelf zo spiritueel vinden, ooit zelf dader van het een of ander zijn geweest en in dit leven waarschijnlijk ook, op wat voor manier dan ook.

En door zo te denken, ontneem je de ander het recht om het leven de gewenste invulling te geven en ontneem je de ander zijn/haar vrijheid. Mensen mogen blijkbaar niet meer gewoon zijn wie ze zijn, met al hun leuke en minder leuke kanten.

Dat betekent niet dat je alles goed hoeft te praten en te accepteren, maar als je het vanuit het “grote geheel” bekijkt kan je compassie opbrengen, in plaats van te oordelen en anderen in hokjes te stoppen.

En weet je wat ? Iedereen is een spiritueel wezen, ook de mensen die veroordeeld worden en er is geen enkele “kosmische wet” die voorschrijft waar iemand aan dient te voldoen om een spiritueel wezen te zijn, het IS gewoon. En mensen die dat niet begrijpen, hebben dus zelf ook nog wel het een en ander te leren.

Daarbij komt dat bewustwording geen wedstrijdje is en het gewoon niks helpt om je aan anderen te meten, omdat iedereen z’n eigen weg volgt en wij er niks mee te maken hebben hoe een ander z’n weg volgt.

Aardse “spirituele wetten” zijn er in ieder geval genoeg en moeten we onderhand niet eens af van die bekrompen hokjesgeest ?

In spirituele kringen hoor ik mensen praten over hun verlangen naar verbinding, maar die verbinding is in mijn ogen enorm zoek, omdat anderen niet in hun waarde gelaten worden en juist in die kringen het hardst geoordeeld wordt, zo is mijn ervaring. Ik zie heel veel spiritueel ego om me heen, ik zie veel mensen die koketteren met het feit dat ze al zooooo ver zijn, zooooo vrij zijn en dat schreeuwen ze iedere dag van de daken, want iedereen moet het weten.
En hoe harder er geschreeuwd wordt, hoe minder ik er iets van geloof, want als het wérkelijk zo zou zijn, heeft iemand het helemaal niet nodig om dat zo ten toon te spreiden. Ego heeft dat wél nodig.

In mijn ogen is dat een vorm van spiritueel narcisme, die behoefte om eigen overtuigingen op te dringen aan anderen, onder het om van “ik ben licht en liefde”.

Menselijke emoties mogen er niet meer zijn en worden veroordelend onder het vloerkleed geveegd. Niemand kan/mag zeggen hoe een ander met problemen en verdriet moet omgaan en de manier waarop veroordelen. Dat is niet spiritueel, dat is ego. Maar weet je, groeien is nou eenmaal niet gemakkelijk, het gaat met vallen en opstaan, met drie stappen vooruit en twee terug en het kan voor veel mensen zelfs behoorlijk frustrerend, verdrietig en pijnlijk zijn. Ik weet er zelf alles van.

Dus waarom zou je daar het etiketje “minder spiritueel” op plakken ? Is het niet liefdevoller en helpender om de ander echt te ZIEN en te weten dat die ander ook een prachtige ziel is, diep van binnen, maar dat dat alleen nog niet zo zichtbaar is op dit moment ?

Gewoon liefdevol kijken vanuit de eigen ziel, in plaats van vol walging de andere kant opkijken, zo moeilijk is dat toch niet ?!

Al die veroordelingen en etiketjes hebben met angst te maken, zoals ik al eerder schreef en het onvermogen om eigen valkuilen, tekortkomingen en het ego te herkennen.

Misschien bieden al die spirituele regeltjes en wetjes enige houvast temidden van de chaos en dat is okee. Zolang we er ons maar bewust van zijn en het stapje voor stapje los kunnen gaan laten om werkelijk vrij te worden.

Wat mezelf betreft ; ik trek me steeds meer terug uit al die spirituele kringetjes want ik voel me er absoluut niet thuis. Door veel “verhevenen” wordt ik consequent genegeerd en doodgezwegen omdat ik met een kritische blik kijk en eerlijk probeer te zijn en dat wordt niet zo gewaardeerd. Dat maakt mij niks uit, ik heb daar geen last van en ik ben nou eenmaal niet zo spiritueel verheven en heb nog heel veel te leren. Want de ene dag heb ik een mega-inzicht en denk ik het allemaal te weten en de volgende dag heb ik twee stappen terug gedaan.

Het is wat het is en zo is het helemaal goed.

Laat je lichtje stralen, hoe sterk of zwak het ook is.

© Leonoor. 31-10-2018


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.