Home » Blog » Verdwenen sleutels en de zee

Verdwenen sleutels en de zee

De meeste inzichten komen bij mij ’s nachts, als de wereld om me heen donker en stil is.

Meestal komen die inzichten via een droom die ik me dan niet meer kan herinneren als ik wakker word, maar de boodschap die er in verborgen lag onthoud ik dan weer wél. En bijna altijd zijn het fijne en mooie dromen.

Afgelopen nacht was een gevalletje van hele heftige dromen, die gingen over totale paniek, rondfietsen als een kip zonder kop, verdwalen, sleutels die kwijt waren en Eindhoven aan zee. Ze gingen steeds weer over dezelfde thema’s.

Voor mijn gevoel heb ik de hele nacht gedroomd, echt de ene na de andere en tussendoor werd ik badend in het zweet wakker en hoewel ik wat uit mijn humeur was toen ik vanochtend opstond vanwege het onrustige slapen, voelde ik dat er een doorbraak was geweest en er een last van mijn schouders was gevallen.

In die dromen woonde ik in Eindhoven aan zee, samen met mijn lief. Nou heb ik verder niet zo’n band met Eindhoven, dus ik begreep niet waarom ik daar woonde. Mijn lief zei dat het de “Lichtstad” is, dus dat verklaarde het een en ander. Maar Eindhoven aan zee is best wel gek, toch ?!

Het huis waarin ik woonde was een prachtige witte villa, die naast het stadhuis stond. Dat stadhuis was ook al zo’n prachtig pand, van een paar eeuwen oud.

En bij een grote prachtige villa hoort natuurlijk ook een joekel van een sleutelbos en die had ik vaak nodig, want veel deuren gingen steeds maar weer op slot, terwijl ik ze juist open wilde houden.

En er waren ontelbaar veel deuren in die villa, dus het was een heel gedoe om die allemaal open te houden.

Maar het probleem was dus dat ik die sleutelbos steeds maar weer kwijtraakte, ik kreeg al die deuren gewoon niet meer open en ik raakte daar zó van in paniek, dat ik maar rond ging fietsen.

Op een witte fiets reed ik als een kip zonder kop rondjes door Eindhoven aan zee, want ik had werkelijk geen idee waar ik precies was en ik kon de weg naar huis niet meer vinden omdat ik steeds maar weer verdwaalde, in iedere droom opnieuw.

Ineens fietste ik over een boulevard en aan mijn rechterkant zag ik de zee. Overal langs de boulevard zaten de terrassen vol en er was vrolijkheid alom. Mensen keken mij vreemd aan en hadden het over mij, dat zag ik wel. En aan iedereen vroeg ik in paniek de weg, maar niemand wist welke kant ik op moest en er werd een beetje lacherig gedaan om mijn gedrag en paniek.

Tot ik op een gegeven moment radeloos mijn witte fiets op het strand smeet, begon te huilen en plotseling voelde dat er in mijn jaszak een sleutel zat. Die sleutel had een beetje een vreemde vorm en was heel mooi bewerkt.  Ik vond ‘m prachtig en ik was zó ontzettend blij dat ik ‘m gevonden had en die sleutelbos die ik kwijt was, kon me ineens niks meer schelen.

Die prachtige sleutel kwam me zó bekend voor, al wist ik niet meer waar ik ‘m ooit eerder had gezien.

Blij sprong ik weer op de fiets en reed ik langs de boulevard. Al fietsend bedacht ik dat het me niks uitmaakte waar ik heen zou fietsen en waar ik uit zou komen, ik had immers die sleutel en dat was het belangrijkste.

Uiteindelijk kwam ik toch weer uit bij de witte villa naast het witte stadhuis en kwam ik er achter dat ik met die éne sleutel alle deuren kon openen, zelfs de kluis die in een van de kamers stond.

Voor de inbrekers onder ons….in real life heb ik geen kluis in huis, dat je dat weet.

En toen werd ik wakker, stond op en ging koffie zetten en ondertussen werden die symbolische dromen me steeds duidelijker. Ook al verdwenen ze in rap tempo als sneeuw voor de zon, de symboliek er in stond me helder voor de geest.

De sleutels die ik kwijt was geraakt stonden voor alle deuren die ik de laatste tijd heb gesloten. De deuren die hebben te maken met alle oude spirituele overtuigingen die ik altijd had en die gewoon niet meer bij me passen en waar ik niet meer in geloof, omdat ze mijn valkuilen zijn geworden. Want spirituele overtuigingen staan voor mij voor beperkende geloofssystemen en in de nieuwe energie dienen ze mij niet meer. Leven in de nieuwe energie is voor mij leven zonder al die overtuigingen.

Die sleutelbos heb ik dus niet meer nodig en het is goed dat ik ‘m kwijt ben.

Die éne sleutel is alles wat ik nodig heb, omdat ze voor mij de kamers van de nieuwe energie kan openen, de ruimtes waarin ik nu wil zijn en waar ik me vrij kan voelen.

De paniek die ik voelde in deze dromen hebben te maken met de angst die ik soms voel om mijn mens-zijn, maar ook de invloed van de wereld om mij heen, de hersenspoeling door de media, de angst die er onder veel mensen heerst, de wereld waar ik mij niet in thuis voel en waar ik soms gewoon weg zou willen.

De mensen op de boulevard die me vreemd aankeken, me uitlachten en over me spraken staan symbool voor het feit dat ik me altijd anders heb gevoeld, nooit echt in het plaatje heb gepast en me zelden of nooit begrepen heb gevoeld.

Zelfs nu nog kan ik me heel kwetsbaar voelen en zeker wanneer ik schrijf, omdat er dan altijd weer mensen zijn die over me heen denderen en vinden dat ik naar hun waarheid moet leven. Maar wat zij vergeten is dat iedereen zijn eigen waarheid leeft en zijn eigen fietsroute heeft.

Maar na alle paniek van afgelopen nacht voel ik me heel erg bevrijd en weet ik dat ik hier alleen maar hoef te ZIJN, dat ik aan niemands verwachting hoef te voldoen en dat ik alle deuren kan openen die ik maar wil. Ik werd er even aan herinnerd dat ik in alle hectiek die er momenteel is, zelf een beetje mijn richting kwijt was en me soms mee liet sleuren in de angsten van anderen.

En dat ik rond kan fietsen zonder een speciaal doel, alleen maar genieten van het fietsen op zich, zonder verwachting en gewoon maar zien waar ik uitkom.

Mocht ik ooit nog een kluis bezitten, liefst met inhoud, dan koop ik een witte villa aan zee, want de zee is helend en rustgevend en voor mij de allerfijnste plek om te zijn.

© Leonoor. 04-05-2020


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Marja
een maand geleden

Prachtige droom en prachtige symboliek lieve Leonoor. .
Zo eenvoudig is het ja......alleen maar ZIJN in jouw waarheid....

Mijn dromen zijn nog steeds: op weg gaan en echt niet meer de weg naar huis terug vinden.

Ik lees je stukken graag.
Liefs, Marj

Thea van Haaster
22 dagen geleden

Dank je wel voor het opschrijven van je verhaal Leonoor, dat was een heftige nacht!
Gelukkig leverde het uiteindelijk de geboorte van een (her)nieuw(d) inzicht op. Fijn en inspirerend!
Dank je wel voor het delen!

Liefs, Thea